وقایع صنعت – در حالی که جاده‌های منتهی به اردبیل، زنجان، قزوین و گلستان زیر پای خودروهای منطقه آزاد شمال سبز شده است، در خوزستان گویا چراغ توسعه روی قرمز ممتد متوقف مانده است. خبر کوتاه اما تامل‌برانگیز بود«تفاهم‌نامه تردد خودروهای مناطق آزاد شمال به چهار استان همجوار امضا شد». این یعنی یک جراحی موفقیت‌آمیز در شریان‌های اقتصادی شمال؛ اما چرا در خوزستان به‌عنوان قلب تپنده انرژی ایران، هنوز اراده‌ای برای جاری کردن این خون جدید در رگ‌های تجارت مرزی دیده نمی‌شود؟

استانداران شمالی با درک درست از مفهوم اقتصاد بدون مرز، دیوارهای اداری را فروریختند. آن‌ها با محوریت خودروهای کم‌مصرف و هیبریدی نه‌تنها بار ترافیکی و زیست‌محیطی را مدیریت کردند، بلکه پیوندی استراتژیک میان گردشگری و تجارت استان‌های همجوار برقرار ساختند. این یک دکترین توسعه است که می‌گوید خودرو فقط وسیله جابه‌جایی نیست، بلکه کاتالیزور چرخش نقدینگی و رونق بازار است.

در سوی دیگر این نقشه خوزستان ایستاده است؛ استانی که با وجود همجواری با بوشهر، فارس، چهارمحال و بختیاری و لرستان همچنان در پیله‌ی محدودیت‌های خودساخته دست‌وپپا می‌زند. عدم پیگیری برای انعقاد تفاهم‌نامه تردد خودروهای پلاک اروند به استان‌های همجوار دیگر صرفاً یک کُندی اداری ساده نیست؛ این یک ضربه فنی به پیکره صنعتی و گردشگری منطقه‌ای است که دروازه جنوبی ایران محسوب می‌شود.

پرسش صریح از مدیریت عالی استان و شخص استاندار این است که آیا تفاوت معنادار میان جسارت مدیریتی در شمال و انفعال در جنوب، ناشی از عدم درک اولویت‌های اقتصادی است یا گره‌های کوری در راهروهای استانداری وجود دارد که باز کردنشان در دستور کار نیست؟

هزینه‌ی این بی‌عملی مفرط فراتر از آمارهای کاغذی است؛ واقعیت عریان آن منحرف شدن جریان گردشگر به سمت شمال، شکست کسب‌وکارهای واسطه‌ای و خفه شدن پتانسیل‌های اقتصادی منطقه آزاد اروند است. در حالی که این منطقه می‌توانست پیشران توسعه استان‌های محروم‌تر همجوار باشد، امروز به دلیل لکنت در هماهنگی‌های بین‌استانداری به یک ظرفیت خاک‌خورده تبدیل شده است.

زمان برای توسعه منتظر امضاهای پشت‌گوش‌انداخته نمی‌ماند. خوزستان بیش از آنکه به وعده محتاج باشد به شجاعت در تصمیم‌گیری نیاز دارد. نباید اجازه داد برچسب استان آخری بودن در طرح‌های توسعه‌ای به یک سرنوشت محتوم برای خوزستان تبدیل شود. امضای تفاهم‌نامه تردد خودروها نه یک رانت مدیریتی بلکه حق مسلم اقتصادی مردمی است که بر روی گنج نشسته‌اند اما پشت دیوارهای بروکراسی متوقف شده‌اند.

آقای استاندار؛ جاده‌های شمال باز شده‌اند، قفل جاده‌های جنوب چه زمانی شکسته می‌شود؟